for English, see further below

Verzamelen

“Verzamel voor jezelf geen schatten op aarde: (…) Waar je schat is, daar zal ook je hart zijn..”
Mattheüs 6:19-21

Zes jaar wonen in Zambia. Zes jaar zonneschijn, zes jaar meer stof dan in al die jaren dat ik in Nederland heb gewoond. Een land waar het stof zich in mijn leven en spullen nestelt, maar ook waar het leven iets simpeler voelt. Waar gesprekken onder een mangoboom soms meer betekenis hebben dan honderd woorden in een vergaderruimte.

In gedachten ga ik terug naar september 2025. Ik ben voor vier weken in Nederland. Koudere lucht, een vreselijk volle agenda en bovenal: spullen die ik nog had.

Mijn handen gaan door boeken, kleding, foto’s, kadootjes, dagboeken, souvenirs. Opruimen? Sorteren? Weggooien? Bewaren? Wat moet mee naar Zambia? Wat kan nog in Nederland blijven? Allemaal keuzes die gemaakt moeten worden. Maar waarom voelt het alsof ik met mijn eigen afscheid bezig ben? Op een manier zoals je door de spullen van je ouders gaat wanneer ze er niet meer zijn? Misschien omdat het gevoel vergelijkbaar is. Elk object dat ik oppak lijkt een herinnering te dragen. Ik raak het aan en voel wie ik was, wie ik geworden ben, en wat ik misschien onderweg ben kwijtgeraakt.

Waar de een makkelijk spullen kan loslaten is dat voor mij anders. Het geeft me een droevig gevoel. Een mengeling van weemoed en dankbaarheid. Verhuisd van de ene wereld naar een andere wereld. Zambia heeft me veranderd, verruimd, verrast. Nederland herinnert me aan mijn wortels, mijn verleden.

Ons leven… We verzamelen, laten los, nemen mee wat ons vormt. Bovenstaand vers is een oproep om ons te richten op het eeuwige en niet op tijdelijke aardse goederen. Toch is verzamelen geen zwakte en het is ook niet erg. Het kan iets heel moois zijn. Het helpt ons te zien hoe ver we zijn gekomen, wie of wat ons heeft geholpen, en Wie er altijd bij was. En in dit proces is het een troost te weten dat God meegaat. Overal. In de warmte van Afrika én in het nattere Nederland.

Dus ik ruim op. Wat kan blijven, wat laat ik los? Wat neem ik mee naar Zambia – en wat verdwijnt in mijn hart, als dat de enige plek nog is waar ik spullen kan bewaren? Wat verzamelt u?

Jannie stuurt op gezette tijden een column vanuit Zambia naar het kerkblad ‘Geandewei’, voor de editie Drachten | Leeuwarden | Dokkum

Collecting

“19 “Do not store up for yourselves treasures on earth……….For where your treasure is, there your heart will be also.” Matthew 6:19-21

Six years of living in Zambia. Six years of sunshine, six years of more dust than in all the years I lived in the Netherlands. A country where dust settles into my life and my belongings, but also a place where life feels a little simpler. Where conversations under a mango tree sometimes carry more meaning than a hundred words in a meeting room.

In my thoughts, I go back to September 2025. I am in the Netherlands for four weeks. Colder air, an overwhelmingly full schedule, and above all: the belongings I still had.

My hands move through books, clothes, photos, gifts, journals, souvenirs. Clearing out? Sorting? Throwing away? Keeping? What should go back to Zambia with me? What can remain in the Netherlands? All choices that need to be made. But why does it feel as if I am busy with my own farewell? In a way similar to going through your parents’ belongings after they are gone? Perhaps because the feeling is comparable. Every object I pick up seems to carry a memory. I touch it and feel who I was, who I have become, and what I may have lost along the way.

Where some people can let go of possessions easily, that is different for me. It gives me a sense of sadness. A mixture of nostalgia and gratitude. Moved from one world to another. Zambia has changed me, broadened me, surprised me. The Netherlands reminds me of my roots, my past.

Our lives… We gather, we let go, we take with us what shapes us. The verse above is a call to focus on what is eternal rather than on temporary earthly goods. Still, gathering is not a weakness, nor is it wrong. It can be something very beautiful. It helps us see how far we have come, who or what has helped us, and Who has always been there. And in this process, it is a comfort to know that God goes with us. Everywhere. In the heat of Africa and in the more wet Netherlands.

So I clear things out. What can stay, what do I let go? What do I take with me to Zambia—and what disappears into my heart, if that is the only place left where I can keep things? What do you gather?

Once in a while Jannie will send a column from Zambia for the Church leaflet ‘Geandewei’ in the northern area of Friesland/Netherlands