Zambia, een stukje toekomst?….

nederlandse vlag

September 2018 stond in het teken van een visiereis met Operatie Mobilisatie. Vier enerverende weken waarin alles anders ging dan verwacht, maar wat zeker resultaat opleverde!

De basis van Operatie Mobilisatie in Zambia, waar ik verbleef, is vrij groot met diverse zendelingen die daar verblijven en van daaruit hun werk doen. Dit betekende tijdens mijn bezoek ook vele ontmoetingen, vele mooie gesprekken en vele mogelijkheden elkaar te bemoedigen. Het leven op de basis was basic met erg eentonige en weinig smaakvolle maaltijden. Veel ‘Nshima’ (stijve maispuree) met een beetje vlees en gekookte kool of een soep (saus) erbij. Terug in Nederland besef je weer hoe gezegend we hier zijn. Loop de supermarkt maar in en je kan als het ware kopen wat je wilt. Dit is toch echt wel anders in de meeste delen van Zambia!

Sport- en evangelisatiekamp voor gehandicapten

Af en toe wordt er wat georganiseerd op de basis en ik viel met mijn neus in de boter, er vond een sport- en evangelisatiekamp voor gehandicapten plaats. Het is bijzonder te zien hoe blij gehandicapten zijn om wat te leren en te kunnen doen ondanks hun lichamelijke en eventuele geestelijke beperking……. Gehandicapten worden vaak verstoten binnen de communities, voor hen is geen plek en ook zeker geen speciale hulp, hulpmiddelen of speciaal onderwijs….. Een heel groot deel van de bevolking van Zambia gelooft dat wanneer je gehandicapt bent dat dat een vloek is…..Erg triest…….Dan is het fijn dat je kunt laten weten en merken dat ze net zo waardevol zijn als ieder ander.

Tabitha Skills Developement Centre

Zo geldt dat ook voor de vrouwen van het platteland. Zij zijn veelal ongeschoold, ongeletterd, vaak alleenstaand en daardoor lukt het hen niet om in hun eigen onderhoud te voorzien, laat staan dat ze voor hun kinderen kunnen zorgen. Hierdoor worden ze vaak gedwongen tot prostitutie of andere vormen van slavernij. Het ‘Tabitha Skills Developement Centre’ richt zich op het toerusten van deze vrouwen door hen hoop en herstel te brengen met praktische en zakelijke vaardigheden en als belangrijkste natuurlijk het geestelijk discipelschap. De vaardigheden die ze o.a. krijgen zijn volwassenonderwijs, naaien, patroontekenen, catering, werken met kralen en breien.

‘Tabitha’ is dan ook het project waarom ik in Zambia was. Onderzoeken of ik volgend jaar ergens van toegevoegde waarde zou kunnen zijn voor langere periode. Dit met mijn pastorale ervaring en mijn ervaring op het gebied van alles wat met textiel te maken kan hebben.

Het nieuwe gebouw voor ‘Tabitha’ was nog niet helemaal klaar en het oude gebouw was al leeggehaald, dus de trainingen voor het nieuwe seizoen konden nog niet beginnen. Hierdoor ging het team in de tussentijd aan de slag met de vrouwen ín de ‘communities’ (dorpjes). Ik mocht mee. In de ochtend een Bijbelstudie en in de middag aan de slag met naaitechnieken. Naaien met de hand, nou niet echt mijn sterkste punt. Zeker als je bedenkt dat je buiten in de warmte op een boomstam zit of op de grond….

Aan het werk

De dames van Tabitha zijn naast het lesgeven bezig met kleine ordertjes voor een groothandel in Afrikaanse spullen uit Amerika en ik kon hen ook helpen met het vervaardigen van tassen. Bijzonder om op deze manier weer achter de naaimachine te zitten, maar ook om hierdoor nauw met het team te kunnen samenwerken. Dat was natuurlijk ook mijn bedoeling, ik wilde hen leren kennen.

Op enkele andere locaties zijn er weer vrouwen die op hun beurt de ‘Tabitha’ training hebben doorlopen en hun eigen handeltje op hebben gezet en op deze manier ook weer de technieken doorgeven aan andere vrouwen. Dit is dan ook de bedoeling van het Centrum. Wat mij wel opviel is dat de kwaliteit en de techniek wel wat te wensen overliet en hier zeker nog verbetering valt te behalen om kwalitatief goede producten op de markt te kunnen brengen.

Wat zou deze reis mij brengen?

Tja….. en dan zijn de 4 weken in een zucht voorbij…. Een visiereis om te kijken of ik ook voor langere tijd (2 jaar) mee kan werken aan het project Tabitha. Een reis welke anders liep dan ik had gedacht. Een land als Afrika waar alles vaak anders loopt dan gepland. Een land zo anders dan Nederland…… Ik was dan ook heel benieuwd wat deze reis mij zou gaan brengen. De eerste 3 weken was er toch wel enige onzekerheid…. en ja, er moest wel duidelijkheid gaan komen voor het einde van mijn reis want dat had ik mezelf opgelegd……

YES!……..ik ga terug!

Op verbazingwekkende wijze heb ik die laatste week duidelijkheid gekregen, stapje voor stapje totdat ik donderdagavond tegen mezelf en vrijdag tegen het enthousiaste Tabitha team kon zeggen dat ik, als God het echt wil, ergens in 2019 terug ga naar Zambia…..eerst voor 2 jaar. Hoe alles praktisch vorm gaat krijgen is nog afwachten en een belangrijke voorwaarde is natuurlijk dat ik sponsoren moet vinden om financieel ondersteund te worden, anders kan het niet doorgaan…..Dit is nu eenmaal hoe zendingswerk in elkaar steekt…..Uitdagend en spannend tegelijk!…..

Terug in Nederland is het traject in werking gezet!

Wordt vervolgd!